Het bekende Dividend Discount Model (DDM) wordt in kwantitatieve modellen regelmatig gebruikt om de fundamentele waarde van een aandeel te kunnen bepalen. Met enkele modificaties aan dit model hebben Fama en French deze formules nog inzichtelijker gemaakt, door ook te laten zien dat investeringen en winst, naast dividend, belangrijke factoren zijn voor het rendement. Maar wellicht niet altijd op de manier zoals de meeste beleggers verwachten. Verder komen Fama en French met een aantal modellen om inschattingen te kunnen maken van de toekomstige winst en investeringen.
De beta is een belangrijke input in veel evenwichtsmodellen. In het CAPM is het zelfs de enige rendementsbepalende factor. Toch bleek in de praktijk dat er meerdere factoren het rendement moeten verklaren. Ook zijn er allerlei wetenschappers op zoek gegaan naar een betere beta. De zogeheten 'downside beta' blijkt beter te werken dan de gewone beta.
In Westerse markten blijkt het belang van de sector en stijl waartoe een aandeel behoort van groot belang voor het te behalen rendement. Blijkt dat ook zo te zijn bij de aandelen uit opkomende markten? Nee, zo blijkt uit een onderzoek dat in dit artikel wordt besproken. Tevens wordt onderzocht of de huidige sectorverdeling in de westerse markten iets kan zeggen over de relatieve onder- of overwaardering van sectoren in opkomende markten, ervan uitgaande dat opkomende markten zich zullen blijven doorontwikkelen.
Bij de keuze van een closed-end beleggingsfonds blijkt het dividend een belangrijke signaalfunctie te hebben. Sterker nog, beleggingsfondsen die een hoog dividendbeleid hebben ingesteld, presteren op langere termijn beter. Het dividendrendement is ook al een belangrijke indicator voor individuele aandelen en de keuze in welke landen te beleggen.
Wat is belangrijker: het sector- of het landeneffect. Volgens recent wetenschappelijk onderzoek hangt veel af van het land waar we naar kijken. Bij opkomende markten is het landeneffect verweg het grootst. Bij ontwikkelde economieën is het sectoreffect momenteel iets belangrijker dan het landeneffect.
In deze paper worden diverse beleggingsmethodieken besproken zoals die door de meesterbeleggers als Zweig, Templeton en Buffett.
In het algemeen wordt aangenomen dat irrationele beleggers het op de lange termijn zouden moeten afleggen van rationale beleggers, wat resultaat betreft. Dit blijkt niet helemaal te kloppen, vooral als de irrationele beleggers in staat zijn met hun acties de koers te beïnvloeden. Met name de irrationele beleggers die tijdig in nieuwe (irrationeel) gevormde trends stappen, hebben in potentie de mogelijkheid het beter te doen dan rationele beleggers.
Koersen zijn niet gemakkelijk te voorspellen. Dat komt omdat psychologische effecten een rol spelen, naast het feit dat financieel markten niet lineair zijn, maar complex. Een oplossing hiervoor zou kunnen zijn een koersvoorspellend model te bouwen dat gebaseerd is op meerdere en duidelijk verschillende factoren. Een groep van factoren zouden dan de psychologische aspecten van beleggen moeten zien te 'vangen'.
De wetenschappers Eun en Lee tonen aan dat door de internationale integratie en globalisatie de invloed van het landeneffect (dat wil zeggen de invloed van een land op het koersrendement van de aandelen van dat land) afneemt. Het is echter nog wel steeds zo dat het landeneffect belangrijker is dan het sectoreffect, vooral voor emerging markets. Voor emerging markets zal het nog zeker tot na 2020 duren voordat de diversificatievoordelen van deze landen er niet meer zouden zijn.
Bij het bouwen van beleggingsmodellen is het van belang of men meent dat men het land van herkomst of de sector waartoe een aandeel behoort de belangrijkste koersbepalende factor is. De wetenschapper Stulz toont dan het het landeneffect nog altijd domineert. Hij verklaart dit aan de hand van een theoretisch prijsvormingsmodel waarbij het agency-probleem een belangrijke rol speelt.